باور

ذکر نامش وجود ما را سیراب میکند از نور . اگر نماز تجلی بندگی است،    نیایش؛ عمق یک باور است   که بنده شرط بندگی را در    «خلوص امید»   به  جای می آوَرَد   و به اوج نیاز می رسد.   دارایی او می شود اخلاص .    ثروتی جز« محبوب محبوبان»   و تکیه گاهی   جز« حضرت الله» در برابر خود،    نخواهد دید.   الهی! دست نیازمان به درگاهت،   از ما مگیر نگاهت!   ما را پناه ده در بارگاهت!   ایّام ؛ ابرهای گذرانند،   چون روزگار میگذرد غمی نیست   سر تا سر این دنیا همه نعمت ها و نشانه هایی است   تا انسان به یاد بیاورد   که بنده ای است ناچیز   در برابر یک قدرت عظیم   که تمام این موجودات   مخلوق و تحت امر او هستند.   معقول ترین یادها   مطلوب ترین اعمال   یاد معاد   ذکر نماز   نماز؛لذت بندگی و معاد؛   باور حقیقت نماز است.   نیایش؛درخواستِ نعمت   از عمقِ لاهوت   به سوی دلهای ملکوتی است.   بار الها!هرآنچه از ذوقِ دَرکِ   عبودیّت است؛عنایت فرما   که نعمتی بالاتر از فهمِ عبودیَّت    نیست.   ما تسلیمِ مصلحت اندیشی    و حکمتِ عالمانه ی توایم؛   ای بی همتا!

/ 0 نظر / 17 بازدید