در اصالت عشق

برای پرداختن به مسئله ی عرفان و عارف واجب است که ابتدا به مسئله ی "عشق" پرداخته شود زیرا "عشق" در همه ی ابعادش دارای قداست و  همچنین جنبه ی ماورایی خاص بوده است.

ما معتقدیم قداست عشق در پیشگاه محب الجلال احدیت معنا مییابد وبر اساس همین پنداشت رحمانی؛ اساس کارمان در این مقال و نوشتارگرد آمد تا به طلاب حقیقت عرضه گردد.

در این مقال و جستاربه تمام ابعاد عشق رخ نمودیم وتنی چند از عرفای قرن چهارم را مورد دقت قرار دادیم ,با رابعه و عشق الهی او به نظاره ی عشق پرداختیم تا پردازشی دیگر را در فروغ عاشقان حقیقی بنماییم.

به همین جهت ناگذیر از این بودیم به اعماق کلمه ی عشق رجوع کنیم ؛زیرا حقیقت عشق با ماهیت عرفان مخلوط شده است و تمیز این دو برای بشریت بسی سخت و مشقت بار است.

از اینرو هر تقربی در ربوبیت عشق ؛عشق نیست و هر محبتی در مراتب عاشقی مقبول نخواهد اوفتاد و باید جامعه عشاق نسبت به اطلاق درست واژه ی عشق اندکی بیاندیشند و الهیت و الوهیت واقعی آنرا به دور از هر تعبیر نابجا و مجازی باور کنند.

در پرداختن به مسئله ی عشق بایسته آنست که ابتدا مفهوم آن به مخاطب القاء آید و این از دو طریق ممکن است . اول اینکه فرد خود به شهود مراتب برسد و دوم آنکه  راه وصول به معشوق را مطالعه و کسب نماید؛ ما برآنیم این مهم را از بدایت بجوییم و تا غایت الغایات بررسی نماییم.

/ 0 نظر / 15 بازدید